Kyriakos Karampatziakis

Friday, 22 February 2013 22:50

Επαφή αγνώστων

Επαφή Αγνώστων


 

Alien Contact - Άρθρο από τον Jim Sinclair

Τις είδα μόλις έστριψα στην άκρη του διαδρόμου στο σούπερ-μάρκετ: δύο γυναίκες, η μία μεσήλικας, η άλλη έφηβη ή λίγο πάνω από 20 χρονών. Θα μπορούσαν να είναι μια μητέρα με την κόρη της, να στέκονται εκεί στο διάδρομο και να διαλέγουν προσεχτικά τα προϊόντα στα ράφια. Αλλά με την άκρη του ματιού μου φευγαλέα έπιασα αμέσως κάτι στην νεαρή γυναίκα, απλά με μια σύντομη ματιά που της έριξα, που στεκόταν εκεί με τη μητέρα της.

Μετά καθώς πέρασα, άκουσα την μητέρα να ρωτά "Λοιπόν, σου άρεσε αυτό που φάγαμε για βραδινό απόψε;"

"Ναι", η κόρη της απάντησε. Και ξανά, "ναι". Και μερικά ακόμη, "ναι, ναι, ναι, ναι", ενώ τα χέρια της χτυπούσαν τη λαβή του καροτσιού σε συγχρονισμό με την τραγουδιστή ομιλία της.

Η μητέρα της είπε να το σταματήσει αυτό. Σταμάτησε. Δεν γύρισα πίσω να τις κοιτάξω, αλλά συνέχισα να περπατάω μέχρι την άλλη άκρη του διαδρόμου.

Μετά σταμάτησα και γύρισα, όχι προς τα πίσω για να κοιτάξω προς το μέρος τους, αλλά στο πλάι, σαν να κοιτούσα προς τα ράφια. Οι γυναίκες μιλούσαν χαμηλόφωνα μεταξύ τους. Δεν μπορούσα να πιάσω τις λέξεις της μικρής. Αλλά μπορούσα να ακούσω τον ρυθμό τους και τον τόνο της φωνής της, και τότε κατάλαβα, την αναγνώρισα ότι ήταν μία από εμάς.

Δεν τις κοίταζα, αλλά αυτές με κοίταζαν. Το σκύλο μου κοίταζαν στην πραγματικότητα. Μπορούσα να το αντιληφθώ αυτό από τις λέξεις της μητέρας. Καθώς έστριψα και ο σκύλος κινήθηκε για να βρεθεί πάλι στο πλάι μου, μπορούσαν να δουν την φορεσιά του που έγραφε "σκύλος σε υπηρεσία" (service dog). Η μητέρα εξηγούσε πόσο σημαντική είναι η φορεσιά για ένα σκύλο οδηγό.

Κι έτσι, καθώς στεκόμουν εκεί στο διάδρομο, γνωρίζοντας ότι αυτές με κοιτάζουν, άφησα το σώμα μου να αρχίσει να ταλαντεύεται μπρος-πίσω ρυθμικά, άφησα τα χέρια μου να αρχίσουν να φτερουγίζουν. Όχι πάρα πολύ. Μόνο λίγο. Είμαι σίγουρος ότι η μητέρα δεν το αντιλήφθηκε καθόλου.

Μετά από λίγο έφυγα από το ράφι και ξεκίνησα να περπατάω προς την κατεύθυνση από την οποία είχα έρθει, πίσω προς το μέρος των δύο γυναικών. Αυτή τη φορά, ενώ ήμουν έτοιμος να προσπεράσω, η κόρη έκανε ένα βήμα μπροστά και πρότεινε το χέρι της προς το μέρος του σκύλου μου. Σταμάτησα. Ακούμπησε ελαφρά την παλάμη της στο σκύλο και είπε "Γεια". Παλάμη. "Γεια". Παλάμη. "Γεια". Η μητέρα μου χαμογέλασε φιλικά στο πρώτο "Γεια", αλλά μετά από μερικά ακόμη, το χαμόγελό της άρχισε να ξεθωριάζει. Στεκόμουν ακίνητος, χωρίς να μιλάω, ούτε να κοιτάζω κάποια από αυτές. Ήταν, σε αυτή την δεδομένη στιγμή, αυτό ακριβώς που ήθελα να κάνω. Παρακολουθούσα τα χέρια της να αγγίζουν το σκύλο μου, και αυτό ήταν αρκετό και για τους δυο μας.

Η μητέρα έβαλε ένα τέλος στο χάιδεμα, είπε στην κόρη της ότι ήταν αρκετό. μετά γύρισε σε μένα με άλλο ένα χαμόγελο, και σχολίασε, "Στην αρχή θα αρχίσει να τρέχει μακριά του με ουρλιαχτά, και μετά δε θα σταματάει να το χαϊδεύει."

Αυτό ήταν που ο ήχος των λέξεων έλεγε. Αλλά ο τρόπος που τα έλεγε, και ο τόνος της φωνής της καθώς τα έλεγε, και το βλέμμα της σε μένα καθώς τα έλεγε, αυτό που εννοούσε ήταν: "Είναι παράξενη και κάνει πράγματα που δεν έχουν νόημα. Εσύ κι εγώ το γνωρίζουμε καλύτερα. Μοιάζουμε εμείς οι δύο, αφού είμαστε διαφορετικοί από αυτήν."

Μετά πήραμε ο καθένας το δρόμο του: δύο άνθρωποι από τον ίδιο κόσμο, που συναντήθηκαν για λίγο με ένα κοινό ενδιαφέρον. Κι ένα τρίτο άτομο, ένας παρατηρητής, τόσο εκτός συντονισμού που ούτε καν κατάλαβε πόσο διαφορετική ήταν.

O Jim Sinclair, είναι αυτιστικός, έχει B.A. στην Ψυχολογία και έχει ολοκληρώσει τις σπουδές του στην Αναπτυξιακή και Παιδική Ψυχολογία και στην Συμβουλευτική Αποκατάστασης. Ο Jim έχει εργαστεί επαγγελματικά με αυτιστικά παιδιά, εφήβους, και ενήλικες, και είναι ομιλητής και οργανωτής σε εκπαιδευτικά σεμινάρια για δασκάλους και για θεραπευτές αυτιστικών παιδιών. Ο Jim έχει επίσης μεγάλη εμπειρία στην αυτο-υπεράσπιση των αυτιστικών, έχοντας πρωτοπορήσει στην χρήση των σκύλων-οδηγών για αυτιστικούς ανθρώπους στα τέλη του 1980. Είναι συνιδρυτής του Autism Network International από το 1992 και είναι ο συντονιστής του από τότε. Έχει φτιάξει το Autreat, την πρώτη συνάντηση αυτιστικών, σχεδιασμένη από αυτιστικούς και για αυτιστικούς από το 1996, που γίνεται κάθε χρόνο. Τα γραπτά του Jim έχουν ευρέως αναπαραχθεί και μεταφραστεί σε διάφορες γλώσσες. Είναι ένας δημοφιλής και δυναμικός ομιλητής στα συνέδρια του αυτισμού στην Αμερική και σε όλο τον κόσμο.

Πηγή: http://web.archive.org/web/20080919074011/http://web.syr.edu/~jisincla/contact.htm

Όλα τα παιδιά µπορούν να ωφεληθούν από κατάλληλες αισθητηριακές εµπειρίες. Υπάρχει πλήθος ερευνών που αποδεικνύουν τα οφέλη που έχει ένα πλούσιο περιβάλλον αισθητηριακά στα ζώα και το ίδιο φαίνεται να ισχύει και για τους ανθρώπους. Κάθε προτεινόµενη δραστηριότητα πρέπει να ενσωµατώνεται εύκολα στις τυπικές ρουτίνες του σπιτιού αλλιώς δε θα έχει χρήση. Εποµένως, οι επόµενες προτάσεις οργανώνονται γύρω από καθηµερινές δραστηριότητες στο σπίτι, όπου αυτό είναι δυνατόν. 

Πριν προσπαθήσετε οποιαδήποτε δραστηριότητα, είναι σηµαντικό να κατανοήσετε µερικές βασικές αρχές 

• Κάθε λίστα δραστηριοτήτων δεν µπορεί να εξατοµικευτεί για κάθε παιδί και ίσως κάποιες δραστηριότητες να µην είναι κατάλληλες για το παιδί σας. 

• Κάποια παιδιά µπορεί να είναι υπερευαίσθητα σε κάποιες αισθήσεις και να τροµάζουν ή να αποσύρονται από συγκεκριµένες δραστηριότητες. Άλλα παιδιά µπορεί να ζητάνε τέτοιες αισθητηριακές εµπειρίες. Πρέπει να προσέχετε τις αντιδράσεις του παιδιού σας και να τις σέβεστε. 

• Ένα παιδί που δείχνει φόβο ή ενόχληση δεν πρέπει να πιέζεται να συµµετέχει 

• Τα παιδιά που αναζητούν αισθητηριακές εµπειρίες συνήθως είναι πολύ ενεργά παιδιά, είναι συνέχεια σε κίνηση. Πολύ συχνά αντιδρούν πολύ θετικά σε πολύ έντονες µορφές αισθητηριακής ευαισθητοποίησης και ψάχνουν τρόπους για να κινηθούν, να πηδήσουν, να πέσουν, να τρακάρουν κάπου, να κλωτσήσουν, να σπρώξουν κλπ. Δηµιουργικοί τρόποι για να ενσωµατώσουµε αυτές τις ανάγκες σε ασφαλείς και χαρούµενες συνθήκες µπορεί να επιτρέψουν στο παιδί να έρθει σε ηρεµία και συγκέντρωση. Σκεφτείτε τρόπους που το παιδί σας µπορεί µε ασφάλεια να σπρώξει, να τραβήξει, να κλωτσήσει, να πηδήσει και να σηκώσει κάτι. (Για παράδειγµα, bowling, µονόζυγα στην παιδική χαρά, τραµπολίνο, να σπρώξει µια «βαριά σακούλα» προς το µέρος σας και αντίθετα, να τραβήξει ένα βαγονάκι που έχει βάρος). 

• Παιδιά που είναι ευαίσθητα σε συγκεκριµένες αισθήσεις (ήχους, φώτα, µυρωδιές) µπορεί να τους αρέσουν δραστηριότητες που παρέχουν βαθιά πίεση στο δέρµα, αντίσταση στους µύες, και ερέθισµα στις αρθρώσεις. Γενικά αυτά τα ερεθίσµατα ηρεµούν το νευρικό σύστηµα. 

• Τέλος, προσέχτε για ενδείξεις ότι το παιδί είναι υπερβολικά ανασφαλές, υπεραντιδραστικό η υποαντιδραστικό. Επίσης προσέχτε ξαφνικό χασµουρητό, λόξυγκα, ρέψιµο ή αλλαγές στο χρώµα του δέρµατος. Αν προσέξετε κάτι τέτοιο σταµατήστε τη δραστηριότητα αµέσως και βρείτε κάτι που ηρεµεί το παιδί (τύλιγµα σε κουβέρτα, αργό κούνηµα µπρος - πίσω, ένα µεγάλο αρκουδάκι να αγκαλιάσει, ζεστό µπάνιο). 

Ο καλύτερος τρόπος είναι να παρουσιάσετε κάποιες ιδέες στο παιδί και να αφήσετε τις προτιµήσεις του να σας οδηγήσουν. Επίσης ίσως να ανακαλύψετε κάποιες νέες ιδέες και να τις προσθέσετε στις.αγαπηµένες του παιδιού. 

Ενσωματώστε αισθητηριακά ερεθίσµατα σε Καθηµερινές Δραστηριότητες 

• Ώρα για µπάνιο: Τρίψτε µε ένα πανάκι πλυσίµατος ή µε βούρτσα µπάνιου, δοκιµάστε διαφορετικά σαπούνια ή λοσιόν για µπάνιο, παίξτε στον τοίχο µε αφρό ξυρίσµατος ή µε το αφρόλουτρο (τη σαπουνάδα), αλείψτε το σώµα µε λοσιόν για µετά το µπάνιο (βαθιά πίεση), απλώστε πούδρα στο σώµα και αλείψτε σε όλη την επιφάνεια. 

• Προετοιµασία φαγητού: Αφήστε το παιδί να ανακατέψει τα υλικά, ειδικά τα σκληρά που σίγουρα θα δουλέψουν τους µύες του παιδιού. Αφήστε το παιδί να δουλέψει µε ζύµη και να την πατήσει µέχρι να γίνει επίπεδη. Αφήστε το παιδί να κουβαλήσει κουζινικά, τηγάνια, κατσαρόλες, µπολ µε νερό (και υλικά µε επίβλεψη, φυσικά). Αφήστε το παιδί να χτυπήσει το κρέας (µπριζόλα) για να απλώσει µε το ειδικό εργαλείο. 

• Ψώνια στην αγορά: Αφήστε το παιδί να σπρώχνει το καρότσι (όσο το βάρος είναι στις δυνατότητές του). Αφήστε το παιδί να σας βοηθήσει να µεταφέρετε βαριά λαχανικά, φρούτα και να τα τοποθετήσετε στα ντουλάπια. 

• Ώρα του φαγητού: Ενθαρρύνετε να µασάει σκληρές, κολλώδεις τροφές και να ρουφάει από καλαµάκι. Αφήστε το παιδί να κάτσει σε καναπέ ή σε θέση που να επιτρέπει κάποια κίνηση. Ένα βαρύ σκέπασµα στο σώµα µπορεί να είναι βοηθητικό επίσης. 

• Δουλειές στο σπίτι: Αφήστε στο παιδί να σας βοηθήσει µε το σκούπισµα ή στο να µετακινήσετε έπιπλα. Αφήστε το παιδί να σας βοηθήσει να µεταφέρετε το καλάθι µε τα άπλυτα. Αφήστε το παιδί να ασχοληθεί µε σκάψιµο στον κήπο ή φροντίδα των φυτών ή ακόµη και στο περιβόλι. 

• Ώρα για παιχνίδι: Διαβάστε βιβλία σε µια κουνιστή πολυθρόνα ή σε πουφ. 

Φτιάξτε µια διαδροµή µε εµπόδια στο σπίτι ή στην αυλή ώστε να πρέπει να κάνει έρπειν, να πηδήσει, να περάσει από µέσα ή από πάνω, να ισορροπήσει ή να ρολλάρει κλπ. Ακούστε χαλαρωτική µουσική. Παίχτε το παιχνίδι σάντουιτς (το παιδί ξαπλώνει ανάµεσα σε δύο µαξιλάρες και παριστάνει το σάντουιτς, ενώ εσείς παρέχετε πίεση στο επάνω µαξιλάρι στο επίπεδο που το παιδί επιθυµεί. Ρωτήστε «πιο δυνατά ή πιο απαλά?» καθώς πιέζετε το µαξιλάρι. Κάποια παιδιά τους αρέσει πολύ περισσότερη πίεση από αυτή που φαντάζεστε. Μπορείτε να πάτε µια βόλτα στη γειτονιά µε ένα καρότσι ή βαγόνι και βάλτε το παιδί να το τραβάει (κάντε το να έχει λίγο βάρος γεµίζοντας το µε κάτι που το παιδί θα ήθελε να τραβάει µαζί του). Μπορείτε να κάνετε το ίδιο µε καρότσι για κούκλες. Η κολύµβηση σε πισίνα είναι µια υπέροχη δραστηριότητα αν αυτό είναι εφικτό, όπως και η ιππασία και το bowling. Μικρά ή πιο µεγάλα τραµπολίνα είναι εξαιρετικά για να παρέχουν αισθητηριακά ερεθίσµατα επίσης. Βεβαιωθείτε ότι το παιδί τα χρησιμοποιεί µε ασφάλεια. Κουτιά µε άµµο ή µεγάλα δοχεία µε φασόλια ή άλλα δηµητριακά µπορεί να γίνουν παιχνίδια επίσης. 

• Κρατήστε ρουτίνες και τα πράγµατα οργανωµένα 

• Να είστε σταθεροί µε κανόνες και συνέπειες 

• Κρατήστε ένα πρόγραµµα δραστηριοτήτων / ένα ηµερολόγιο και αναρτήστε το. 

• Φτιάξτε συγκεκριµένες ρουτίνες για τις δύσκολες ώρες της µέρας (ώρα για ύπνο ή ξύπνηµα για σχολείο) 

• Συζητήστε αλλαγές που πρόκειται να συµβούν στη ρουτίνα 

Άρθρο της Heather Miller-Kuhaneck, MS OTR/L BCP , Μετάφραση : Καραμπατζιάκης Κυριάκος

Η ΚρανιοΙερή Θεραπεία στον Αυτισμό

Πώς εφαρμόζεται;

Συχνά όταν εξηγώ την μέθοδο της ΚρανιοΙερής Θεραπείας οι γονείς με ρωτάνε «Είναι κάτι σαν μασάζ;». Η απάντηση είναι «Όχι, δεν είναι σαν μασάζ». Στην ΚρανιοΙερή Θεραπεία δε χρησιμοποιούμε πιέσεις, μαλάξεις ή αρωματικά έλαια και δε χρειάζεται κάποιος να βγάλει τα ρούχα του. Προσωπικά όταν θέλω να εφαρμόσω ΚρανιοΙερή θεραπεία σε κάποιο παιδί προτιμάω να είμαι στον δικό του χώρο, όπου αισθάνεται μεγαλύτερη ασφάλεια. Συνήθως το κρεβάτι στο οποίο κοιμάται είναι ο πιο κατάλληλος χώρος για ένα παιδί.

Ο καναπές στο σαλόνι ή το πάτωμα αποτελούν εναλλακτικές λύσεις. Η παρουσία της μητέρας είναι για μένα απαραίτητη. Μπορεί να να διευκολύνει με την τοποθέτηση των χεριών της σε συγκεκριμένα σημεία, ακόμη κι αν δεν γνωρίζει τις τεχνικές της ΚρανιοΙερής Θεραπείας. Ο χρόνος που διαρκεί μια συνεδρία δεν είναι σταθερός. Κυμαίνεται από 20 λεπτά ως και 45 λεπτά για ένα παιδί. Από την εμπειρία μου με τα παιδιά έχω ανακαλύψει ότι πολλές φορές με καθοδηγούν και τοποθετούν τα χέρια μου στις θέσεις στις οποίες χρειάζεται το σώμα τους κι επίσης ολοκληρώνουν την συνεδρία όταν το ΚρανιοΙερό τους Σύστημα έχει ολοκληρώσει την αυτο-θεραπεία του.

Ποιος είναι ο μηχανισμός που θεραπεύει;

Ο δικός μου ρόλος σε αυτη τη διαδικασία δεν είναι να «κάνω» τον θεραπευτή. Ο «θεραπευτής» σε αυτή τη διαδικασία είναι η φυσική αυτοθεραπευτική ικανότητα του σώματος. Ο δικός μου ρόλος είναι να «ακούσω» τι χρειάζεται το σώμα του παιδιού και να το «ακολουθήσω» με τα χέρια μου, μέχρι το ίδιο το σώμα να μπορέσει να αποκαταστήσει κάποιους από τους περιορισμούς που υπάρχουν στους ιστούς.

Πόσο συχνά χρειάζεται να γίνεται η θεραπεία;

Αρχικά χρειάζονται 8-12 συνεδρίες με συχνότητα 1 συνεδρία άνα εβδομάδα για να αναπτυχθεί η σχέση του θεραπευτή με το παιδί και να επιτευχθεί μια ισορροπία στο ΚρανιοΙερό Σύστημα του παιδιού. Αργότερα η θεραπεία μπορεί να γίνεται σε διαστήματα 1 συνεδρία ανά μήνα, έτσι ώστε να διατηρείται το ΚρανιοΙερό Σύστημα σε ένα καλό επίπεδο λειτουργίας.

Τι αποτελέσματα μπορώ να αναμένω;

Η ΚρανιοΙερή Θεραπεία δεν είναι πανάκεια ούτε αποζητά να ανακηρυχτεί η θεραπεία για τον Αυτισμό. Ωστόσο στα περισσότερα παιδιά που έχει εφαρμοστεί η θεραπεία, βλέπουμε μείωση των στερεοτυπικών και αυτοτραυματικών συμπεριφορών, μείωση των έντονων ξεσπασμάτων, μεγάλη βελτίωση στην έκφραση συναισθήματος και αναζήτηση της αγκαλιάς και της σωματικής επαφής. Σε μερικά παιδιά εμφανίζεται μεγάλη βελτίωση στη σύγκεντρωση και μείωση της υπερκινητικότητας. Σε κάποια παιδιά παρατηρείται βελτίωση στον προφορικό λόγο. Επίσης έχει παρατηρηθεί πολύ συχνά η βελτίωση στην κοινωνικότητα.

Προσωπικά, το πιο αξιοθαύμαστο περιστατικό που έχω είναι ο Σταύρος, ένα παιδί που όταν αρχίσαμε τις συνεδρίες τον Σεπτέμβριο του 2010 ήταν 3 ετών, δεν είχε λόγο, είχε συχνά ξεσπάσματα θυμού και ελάχιστη επικοινωνία με τους γονείς του. Από την επιστημονική ομάδα που το παρακολουθούσε είχε χαρακτηριστεί ως «βαρύς αυτισμός». Μετά την τρίτη συνεδρία ΚρανιοΙερής άρχισε να μιλάει μαζί μου, και αμέσως μετά με τη μαμά του. Ο Σταύρος έχει κάνει μεγάλα άλματα προόδου σε διάστημα 10 μηνών. Μιλάει πολύ καλά για την ηλικία του, είναι κοινωνικός, παίζει με τον αδερφό του κι έχει σταματήσει να έχει ξεσπάσματα θυμού. Πρόσφατα πήρε διαφορετική διάγνωση από την αρχική, «ήπια μορφή asperger», δηλαδή βρίσκεται στο άλλο άκρο του φάσματος. Ευελπιστώ ότι ακόμη πιο γρήγορα θα είναι εκτός του «φάσματος».

Πώς μπορεί κάποιος να βρει έναν θεραπευτή; 

Μέσα από την ιστοσελίδα του Ινστιτούτου Upledger αλλά και από τη σελίδα του Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Θεραπευτών Υγείας πορείτε να βρείτε έναν θεραπευτή στην περιοχή σας.

Πατήστε το link http://www.iahp.com/pages/search/index.php

Βιβλιογραφία
Upledger J E, Vredevoogd J. (1983) Craniosacral Therapy, Eastland Press
Upledger J.E., (1990) SomatoEmotional Release and Beyond, UI Publishing, Inc.

 

 

ΚρανιοΙερή Θεραπεία για Παιδιά


Η γέννηση του παιδιού είναι ένα πρωτόγνωρο ταξίδι. Για την μητέρα και τον πατέρα το ταξίδι αυτό έχει ανάμεικτα τα συναισθήματα της χαράς, της περιέργειας και της αναζήτησης του αγνώστου. για το παιδί μπορεί να περικλείει όλες τις ανταμοιβές αλλά και τους κινδύνους που έρχονται μαζί με μια νέα ζωή. 

Ευτυχώς, για τα μωρά και τα παιδιά σήμερα, υπάρχει μια ευγενής μορφή θεραπευτικού αγγίγματος που μπορεί να τα βοηθήσει να έχουν μια ζωή γεμάτη από υγεία. Αυτή είναι η ΚρανιοΙερή Θεραπεία (CranioSacral Therapy) και μπορεί να βοηθήσει το παιδί σας να ξεπεράσει περιγεννητικές δυσκολίες στην υγεία και να προλάβει νέες δυσκολίες πριν ακόμη παρουσιαστούν.

Η ΚρανιοΙερή Θεραπεία είναι μια θεραπεία με ένα απαλό άγγιγμα 5 γραμμαρίων, που φαίνεται ότι στηρίζει αποτελεσματικά το κεντρικό νευρικό σύστημα έτσι ώστε το σώμα του παιδιού να μπορέσει να αυτο-διορθωθεί και να θεραπευτεί με έναν φυσικό τρόπο. Επειδή το κεντρικό νευρικό σύστημα είναι το κέντρο ελέγχου του σώματος, επηρεάζει όλα τα άλλα συστήματα του σώματος και τη λειτουργία τους. Γι΄αυτό το λόγο προβλήματα εδώ μπορεί να προκαλέσουν ένα ευρύ φάσμα αισθητηριακών, κινητικών ή νευρολογικών διαταραχών.

Υποστηρίζοντας το κεντρικό νευρικό σύστημα και απελευθερώνοντας τους περιορισμούς του σώματος, η ΚρανιοΙερή Θεραπεία έχει αποδεδειγμένα θεραπευτικά αποτελέσματα. Κι επειδή είναι τόσο ήπια, καθόλου επιθετική και πρακτικά χωρίς κανένα ρίσκο, τα παιδιά όλων των ηλικιών μπορούν να ωφεληθούν από αυτή την πραγματική θεραπεία.

Μια τυπική συνεδρία ΚρανιοΙερής Θεραπείας γίνεται σε έναν ήσυχο χώρο με το παιδί να ξαπλώνει ήρεμα σε ένα κρεββάτι για μασάζ ή ακόμη και κατά τη διάρκεια που παίζει. Με τη χρήση ενός ελαφρού αγγίγματος - γενικά περίπου όσο το βάρος ενός κέρματος 10 λεπτών - ο θεραπευτής μπορεί να ψηλαφίσει τον ρυθμό του υγρού που ρέει γύρω από το κεντρικό νευρικό σύστημα με σκοπό να ανιχνεύσει πιθανά προβλήματα. Μετά χρησιμοποιεί λεπτές και επιδέξιες τεχνικές με το χέρι για να ελευθερώσει όποιες εντάσεις μπορεί να επηρεάζουν τον εγκέφαλο ή τον νωτιαίο μυελό του παιδιού.

Μια συνεδρία μπορεί να κρατήσει από 15 λεπτά έως και πάνω από μία ώρα. Το αποτέλεσμα είναι ένα κεντρικό νευρικό σύστημα ελεύθερο από περιορισμούς και ένα σώμα που είναι ικανό να επιστρέψει στα μέγιστα επίπεδα υγείας και λειτουργικότητας.

Παιδικές Καταστάσεις που μπορεί να αποφευχθούν ή να μειωθούν

  • Χρόνια Ωτίτιδα
  • Κολικοί
  • Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής με/χωρίς Υπερκινητικότητα (ΔΕΠ-Υ)
  • Αυτιστικό Φάσμα και Διαταραχές Αισθητηριακής Επεξεργασίας
  • Ανώμαλος Μυικός Τόνος
  • Επιληψίες
  • Στραβισμός, Νυσταγμός και Άλλες Διαταραχές
  • Παλινδρόμηση και Διατροφικές Διαταραχές
  • Εγκεφαλική Παράλυση
  • Ραιβόκρανο και Πλαγιοκεφαλία
  • Μαθησιακές Δυσκολίες, Δυσλεξία
  • Διαταραχές Ομιλίας
  • Σύνδρομο Down και Γενετικές Διαταραχές
  • Προβλήματα Ακοής
  • Υδροκεφαλία
  • Συναισθηματικά Προβλήματα
  • Αδεξιότητα και έλλειψη συντονισμού των κινήσεων
  • Έκπτωση του Ανοσοποιητικού Συστήματος
  • και πολλές άλλες
Monday, 28 January 2013 00:00

Σύνδρομο Asperger

To Σύνδρομο Asperger (AS) είναι μία διαταραχή στο φάσμα του αυτισμού διαταραχή (ASD), η οποία χαρακτηρίζεται από σημαντικές δυσκολίες στην κοινωνική αλληλεπίδραση, μαζί με περιορισμένες και επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές και "στενά" ενδιαφέροντα. Διαφέρει από τις άλλες διαταραχές του φάσματος του αυτισμού επειδή η γλωσσική και η γνωστική ανάπτυξη δεν επηρεάζονται σημαντικά . Αν και δεν απαιτείται για τη διάγνωση, συχνά παρατηρείται σωματική αδεξιότητα και άτυπη (περίεργη, παράξενη) χρήση της γλώσσας.

Το σύνδρομο πήρε το όνομά του από τον αυστριακό παιδίατρο Hans Asperger ο οποίος, το 1944, έκανε μια μελέτη με τα παιδιά που παρακολουθούσε τα οποία δεν διέθεταν δεξιότητες μη λεκτικής επικοινωνίας, είχαν περιορισμένη ενσυναίσθηση με τους συνομηλίκους, και ήταν σωματικά αδέξια. Η σύγχρονη διατύπωση του συνδρόμου Asperger ήρθε το 1981 από την Lorna Wing και πέρασε στις τυποποιημένες διαγνώσεις στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Πολλά ερωτήματα παραμένουν σχετικά με τις πτυχές της διαταραχής. Υπάρχει αμφιβολία για το αν είναι διαφορετική από τον αυτισμό υψηλής λειτουργικότητας. 'Εχει προταθεί η διάγνωση του Asperger να εξαλειφθεί και να αντικατασταθεί από μία διάγνωση της διαταραχής του φάσματος του αυτισμού με κλίμακα σοβαρότητας, που θα γίνει με την έκδοση του DSM-V.

Η ακριβής αιτία είναι άγνωστη. Παρά το γεγονός ότι η έρευνα δείχνει την πιθανότητα μιας γενετικής βάσης, δεν υπάρχει καμία γνωστή γενετική αιτιολογία και οι τεχνικές απεικόνισης του εγκεφάλου δεν έχουν εντοπιστεί μια σαφή κοινή παθολογία. Δεν υπάρχει μία και μοναδική θεραπεία, καθώς η αποτελεσματικότητα κάθε ειδικευμένης παρέμβασης υποστηρίζεται από μόνο περιορισμένα δεδομένα. Η παρέμβαση στοχεύει στη βελτίωση των συμπτωμάτων και της λειτουργικότητας. Ο στυλοβάτης της διαχείρισης είναι η γνωσιακή συμπεριφοριστική θεραπεία, εστιάζοντας στην αντιμετώπιση των ελλειμμάτων στις δεξιότητες επικοινωνίας, τις έμμονες ή τις επαναλαμβανόμενες ρουτίνες και τη σωματική αδεξιότητα. Τα περισσότερα παιδιά βελτιώνονται καθώς ωριμάζουν μέχρι την ενηλικίωσή τους, αλλά οι κοινωνικές και οι επικοινωνιακές δυσκολίες μπορεί να συνεχιστούν. Μερικοί ερευνητές και άνθρωποι με Asperger έχουν υποστηρίξει μια αλλαγή στην νοοτροπία, που αναδεικνύει την άποψη ότι πρόκειται για μια διαφορετικότητα, παρά για μια αναπηρία που πρέπει να αντιμετωπιστεί ή να θεραπευτεί.

Πηγή: http://en.wikipedia.org/wiki/Asperger_syndrome

 

Sunday, 27 January 2013 00:00

Κανόνες της τάξης

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Monday, 31 December 2012 23:15

H Εργοθεραπεία

Η Εργοθεραπεία προάγει την υγεία των ανθρώπων καθιστώντας τους ικανούς να εκτελέσουν σκόπιμες και ουσιαστικές δραστηριότητες. Αυτές περιλαμβάνουν (αλλά δεν περιορίζονται σε αυτές) την εργασία, την ψυχαγωγία, την αυτοφροντίδα, τις δραστηριότητες στο σπίτι αλλά και στην κοινότητα. Οι Εργοθεραπευτές εργάζονται με άτομα, οικογένειες, ομάδες και κοινότητες για να διευκολυνθεί η υγεία και η ευημερία μέσω της συμμετοχής ή την εκ νέου εμπλοκή τους με τη δραστηριότητα. Οι Εργοθεραπευτές ασχολούνται ολοένα και περισσότερο στην αντιμετώπιση των επιπτώσεων των κοινωνικών, πολιτικών και περιβαλλοντικών παραγόντων που συμβάλλουν στον κοινωνικό και επαγγελματικό αποκλεισμό.

Η Παγκόσμια Ομοσπονδία Εργοθεραπευτών δίνει τον εξής ορισμό για την Εργοθεραπεία: "Εργοθεραπεία είναι ένα επάγγελμα που ασχολείται με την προώθηση της υγείας και της ευημερίας μέσω της άσκησης έργου. Ο πρωταρχικός στόχος της Εργοθεραπείας είναι να επιτρέψει στους ανθρώπους να συμμετέχουν στις δραστηριότητες της καθημερινής ζωής . Οι Εργοθεραπευτές πετυχαίνουν αυτό το αποτέλεσμα, βοηθώντας στους ανθρώπους να κάνουν πράγματα που θα ενισχύσουν την ικανότητα συμμετοχή τους ή μετατρέποντας το περιβάλλον για την καλύτερη υποστήριξη της συμμετοχής τους."

Τι είναι η Εργοθεραπεία και πως σχετίζεται με τα παιδιά?

Εργοθεραπεία ορίζεται ως η εφαρμοσμένη επιστήμη που μελετά και χρησιμοποιεί τα ανθρώπινα έργα στους τομείς της αυτοφροντίδας, αξιοποίησης ελεύθερου χρόνου και παραγωγικότητας με στόχο να παρέχει τη δυνατότητα σε άτομα με περιορισμούς στη λειτουργικότητα να εκτελούν τις καθημερινές τους δραστηριότητες στο μέγιστο των δυνατοτήτων τους.

Όπου "έργο" εννοείται κάθε δραστηριότητα της καθημερινής ζωής στην οποία τα άτομα και η κοινωνία προσδίδουν νόημα και αξία.

Έργα, επομένως, είναι καθημερινές δραστηριότητες οι οποίες αντανακλούν πολιτιστικές αξίες, παρέχουν δόμηση στην ανθρώπινη καθημερινότητα και συμπεριλαμβάνουν οτιδήποτε κάνουν οι άνθρωποι για να φροντίσουν τον εαυτό τους (αυτοφροντίδα), να αξιοποιήσουν τον ελεύθερο χρόνο τους (αξιοποίηση ελευθέρου χρόνου) και να συνεισφέρουν στην οικονομική και κοινωνική ζωή της κοινότητας (σχολείο, εργασία, εθελοντισμός, κ.α.).

Η επιστήμη της Εργοθεραπείας, επομένως, συνδέεται άμεσα με τα "έργα" και την εκτέλεση ή την επίδοση εκτέλεσης των έργων (occupational performance).

Στόχος της Εργοθεραπείας και των Εργοθεραπευτών είναι η ενίσχυση της εμπλοκής των ατόμων στα καθημερινά τους έργα (independence in engaging in occupations) (Σ.Ε.Ε. 2005, A.O.T.A. 2007, Crepeau, Cohn & Schell, 2003)

Η Αναπτυξιακή Εργοθεραπεία, επομένως, βοηθά τα παιδιά με δυσκολίες στην πορεία της ανάπτυξής τους να εκτελέσουν επιτυχώς τα καθημερινά τους "έργα" και να βιώνουν, εν συνεχεία, επιτυχώς, τους ρόλους του μαθητή, του φίλου, του αδερφού, κ.α.

Έργα για τα παιδιά είναι :

  • Η αυτοφροντίδα - αυτοεξυπηρέτηση
  • Το σχολείο (παραγωγική δραστηριότητα)
  • Το παιχνίδι & η αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου

Τα προγράμματα Εργοθεραπείας είναι εξατομικευμένα ή ομαδικά, σχεδιάζονται, οργανώνονται και πραγματοποιούνται από εξειδικευμένους Εργοθεραπευτές.

Ποιοί παρακολουθούν τα προγράμματα Εργοθεραπείας;

Παιδιά που ανήκουν στις παρακάτω διαγνωστικές κατηγορίες κρίνεται απαραίτητο από τους Αναπτυξιολόγους, Παιδονευρολόγους, Παιδιάτρους και Παιδοψυχιάτρους να παρακολουθούν Εργοθεραπεία:

  • Νοητική Υστέρηση
  • Εγκεφαλική Παράλυση & άλλες Νευρομυϊκές Παθήσεις
  • Διάχυτες Αναπτυξιακές Διαταραχές & Σύνδρομο Asperger
  • Αισθητηριακές Διαταραχές (Μειωμένη όραση & Τύφλωση, Βαρηκοΐα & Κώφωση)
  • Διαταραχές Ελλειμματικής Προσοχής με ή χωρίς Υπερκινητικότητα (Δ.Ε.Π. & Δ.Ε.Π.Υ.)
  • Διάφορα Σύνδρομα (Down, Angelman, Prader-Willi, Rett, κ.α. )
  • Ειδικές Μαθησιακές Δυσκολίες (π.χ. Δυσλεξία, Δυσγραφία, Δυσαριθμησία)
  • Δυσλειτουργία στην Αισθητηριακή Ολοκλήρωση
  • Συναισθηματικές Διαταραχές (Αγχος, Φοβίες, Επιθετική Συμπεριφορά, κ.α.)
  • Συνύπαρξη δύο ή και περισσοτέρων διαγνώσεων (π.χ. νοητική υστέρηση & εγκεφαλική παράλυση)

Προγράμματα Εργοθεραπείας και Πρώιμης Παρέμβασης παρακολουθούν και παιδιά που δεν ανήκουν σε καμία από τις παραπάνω διαγνώσεις ωστόσο εμφανίζουν ανησυχητικές ενδείξεις στην βρεφική και προσχολική ηλικία (π.χ. αδεξιότητα, παρορμητικότητα, δυσκολίες στην Αυτοϋπηρέτηση, δυσκολίες ένταξης σε ομάδα) και στοιχεία αποδιοργάνωσης στην σχολική ηλικία (π.χ. προβλήματα συγκέντρωσης, δυσκολίες Αδρού και Λεπτού Συντονισμού, Χωροχρονικό αποπροσανατολισμό, ελλιπή κοινωνικότητα).

Οι Εργοθεραπευτές χρησιμοποιούν προσεκτική ανάλυση των φυσικών, περιβαλλοντικών, ψυχοκοινωνικών, πνευματικών, ψυχικών, πολιτικών και πολιτιστικών παραγόντων για τον εντοπισμό των εμποδίων στην εκτέλεση έργου. Η Εργοθεραπεία αντλεί την ανάπτυξη των γνώσεων της από τον χώρο της ιατρικής, της ψυχολογίας, της κοινωνιολογίας, της ανθρωπολογίας, καθώς και από πολλές άλλες ειδικότητες.
Πηγή: http://en.wikipedia.org/wiki/Occupational_therapy http://www.agogitoulogou.gr

 

 

 

Monday, 31 December 2012 20:21

CV in English

 

Technological Educational Institute (T.E.I.) of Athens, School of HealthCare Professions, Department of Occupational Therapy, on 12/02/1999 , # 549, with the degree: Excellent 8,82

"Για κάποια παιδιά με διαταραχή της αισθητηριακής ολοκλήρωσης,
κάθε χάδι μπορεί να μοιάζει με χαστούκι,
κάθε αγκαλιά να είναι ένα σκληρό βασανιστήριο,
και η ζωή σαν το τρενάκι του λούνα παρκ γεμάτη από δυσάρεστες εμπειρίες."

Στην τρυφερή ηλικία των 2, η Mikala Sobel υπέφερε από ένα ακατανίκητο άγχος. "Δε μπορούσα να την πάρω μαζί μου για ψώνια ή στον παιδότοπο" λέει η Jill, η μητέρα της. "Η Mikala μισούσε το πλήθος. Αν κάποιος έπεφτε πάνω της, γινόταν τελείως υστερική." Ακόμη και στο σπίτι το μικρό κορίτσι σιχαινόταν το παραμικρό άγγιγμα. Ορισμένα πράγματα, όπως να βουρτσίσει τα δόντια της ή να πλύνει το πρόσωπό της, την έβγαζαν εκτός ορίων, και δεν άφηνε κανέναν να την ακουμπά παρά μόνο τους γονείς της. "Μια φορά την αφήσαμε με την baby-sitter και όταν γυρίσαμε μετά από 2 ώρες ήταν σχεδόν λυπόθυμη από το κλάμα" θυμάται η μαμά. Μετά από έρευνα για την κατάσταση της μικρής άκουσε για πρώτη φορά τον όρο "διαταραχή της αισθητηριακής ολοκλήρωσης".

Τι είναι;

Η αισθητηριακή ολοκλήρωση είναι μια εγγενής νευροβιολογική διαδικασία που αφορά την ολοκλήρωση και αποκωδικοποίηση του αισθητηριακού ερεθίσματος στον εγκέφαλο. Σε αντίθεση η δυσλειτουργία της αισθητηριακής ολοκλήρωσης είναι μια διαταραχή κατά την οποία τα αισθητηριακά δεδομένα δεν οργανώνονται κατάλληλα στον εγκέφαλο και αυτό μπορεί να προκαλέσει διάφορα προβλήματα στην ανάπτυξη, στην επεξεργασία της πληροφορίας και στη συμπεριφορά του ατόμου. Η Dr. A. Jean Ayres ανέπτυξε τη γενική θεωρία της αισθητηριακής ολοκλήρωσης και της θεραπείας μέσα από μελέτες στις νευροεπιστήμες και από μελέτες της σωματικής και νευρομυικής ανάπτυξης.

Σε ποιες αισθήσεις αναφέρεται;

Η αισθητηριακή ολοκλήρωση εστιάζεται κυρίως σε τρεις βασικές αισθήσεις, την απτική, την αιθουσαία και την ιδιοδεκτική. Η διασύνδεσή τους αρχίζει να σχηματίζεται πριν τη γέννηση και συνεχίζει να αναπτύσσεται καθώς το άτομο ωριμάζει και αλληλεπιδρά με το περιβάλλον του. Οι τρεις αισθήσεις δεν συνδέονται μόνο μεταξύ τους αλλά και με τις υπόλοιπες αισθήσεις στον εγκέφαλο. Αν και οι τρεις αυτές αισθήσεις είναι λιγότερο γνωστές από την όραση και την ακοή είναι πολύ σημαντικές στη ζωή μας. Βασικά μας επιτρέπουν να αντιλαμβανόμαστε, να αποτυπώνουμε και να αντιδράμε σε διαφορετικά ερεθίσματα στο περιβάλλον μας.

Τι ξέρουμε για την Αφή;

Το απτικό σύστημα περιλαμβάνει νεύρα κάτω από την επιφάνεια του δέρματος που στέλνουν πληροφορίες στον εγκέφαλο. Αυτές οι πληροφορίες αφορούν την αφή, τον πόνο, τη θερμότητα και την πίεση. Ο ρόλος τους είναι πολύ σημαντικός για την αντίληψη του περιβάλλοντος καθώς και για τις αυτόματες αντιδράσεις επιβίωσης. Όταν ένα παιδί έχει δυσλειτουργία του απτικού συστήματος μπορεί να αποφεύγει τη σωματική επαφή, να αρνείται να φάει τροφές με συγκεκριμένη «υφή» καθώς και να φορέσει ρούχα από συγκεκριμένα υφάσματα, να παραπονιέται όταν του πλένουν τα μαλλιά ή το πρόσωπο, να αποφεύγει να λερώσει τα χέρια του (πχ. με κόλλα, άμμο, λάσπη, δακτυλομπογιά) και να χρησιμοποιεί μόνο τις άκρες των δακτύλων για να χειριστεί αντικείμενα αντί για ολόκληρο το χέρι. Ένα δυσλειτουργικό απτικό σύστημα μπορεί να οδηγήσει σε λανθασμένη αντίληψη της επαφής ή του πόνου (υπερευαισθησία ή υπαισθησία)
και να οδηγήσει ένα παιδί στην αυτοπροκαλούμενη απομόνωση, τη γενική υπερδιέγερση, τη διάσπαση της προσοχής και την υπερκινητικότητα.

Τι είναι η Απτική Αμυντικότητα;

Η απτική αμυντικότητα είναι μια κατάσταση στην οποία το άτομο είναι υπερβολικά ευαίσθητο στο απλό άγγιγμα. Θεωρητικά, όταν το απτικό σύστημα είναι ανώριμο και λειτουργεί ακατάλληλα, αφύσικα νευρικά ερεθίσματα στέλνονται στο φλοιό του εγκεφάλου και επηρεάζουν άλλες εγκεφαλικές λειτουργίες. Αυτό με τη σειρά του έχει ως συνέπεια ο εγκέφαλος να δέχεται υπερβολικά ερεθίσματα και να έχει υπερδραστηριότητα, η οποία ούτε μπορεί να μειωθεί ούτε να οργανωθεί. Αυτού του τύπου η υπερ-ευαισθητοποίηση στον εγκέφαλο μπορεί να προκαλέσει δυσκολία σε ένα άτομο να οργανώσει τη συμπεριφορά του και να συγκεντρωθεί και τελικώς μπορεί να οδηγήσει σε αρνητική συναισθηματική αντίδραση στα αγγίγματα.

Τι είναι το Αιθουσαίο Σύστημα;

Το αιθουσαίο σύστημα αναφέρεται σε δομές στο έσω αυτί (λαβύρινθος) που ανιχνεύουν την κίνηση και αλλαγές στη θέση της κεφαλής. Για παράδειγμα, το αιθουσαίο σύστημα «λέει» αν το κεφάλι μας είναι όρθιο ή σε πλάγια θέση (ακόμη και με τα μάτια μας κλειστά). Δυσλειτουργία σε αυτό το σύστημα φαίνεται με δύο τρόπους. Κάποια παιδιά μπορεί να είναι υπερευαίσθητα στα αιθουσαία ερεθίσματα και παρουσιάζουν φοβίες σε κινητικές δραστηριότητες (πχ. κούνιες, τσουλήθρες, ράμπες, κατηφόρες ή ανηφόρες). Μπορεί επίσης να έχουν δυσκολία να σκαρφαλώσουν ή να κατέβουν σκάλες, ή να αποφεύγουν να περπατήσουν και να συρθούν σε ασταθείς ή κεκλιμένες επιφάνειες. Παρουσιάζουν δηλαδή
φόβο στο χώρο. Γενικότερα αυτά τα παιδιά φαίνονται να είναι αδέξια. Στο άλλο άκρο, το παιδί μπορεί από μόνο του να αναζητά πολύ έντονες αισθητηριακές εμπειρίες όπως να στροβιλίζεται, να πηδάει ή να γυρίζει γύρω-γύρω. Το παιδί αυτό παρουσιάζει συμπτώματα υπαισθησίας του αιθουσαίου συστήματος, γι΄ αυτό προσπαθεί διαρκώς να δίνει ερεθίσματα στο αιθουσαίο σύστημα.

Τι είναι το Ιδιοδεκτικό Σύστημα;

Το ιδιοδεκτικό σύστημα αφορά τους μύες, τις αρθρώσεις και τους τένοντες που παρέχουν στο άτομο την ασυνείδητη αντίληψη της θέσης του σώματος στο χώρο. Όταν η ιδιοδεκτικότητα λειτουργεί επαρκώς η θέση του σώματος προσαρμόζεται αυτόματα σε διαφορετικές καταστάσεις. Για παράδειγμα, το ιδιοδεκτικό σύστημα είναι υπεύθυνο να δώσει στο σώμα τα απαραίτητα σήματα για να καθίσουμε σωστά σε μια καρέκλα ή για να κατέβουμε από το πεζοδρόμιο. Επίσης μας επιτρέπει να χειριστούμε αντικείμενα χρησιμοποιώντας επιδέξιες κινήσεις των χεριών, όπως να γράψουμε με μολύβι, να πιάσουμε το κουτάλι για να φάμε σούπα ή να κουμπώσουμε το πουκάμισο. Τα άτομα με δυσλειτουργία του ιδιοδεκτικού συστήματος συνήθως έχουν αδεξιότητα, μια τάση να πέφτουν, έλλειψη της αντίληψης της θέσης του σώματος στο χώρο ή περίεργη στάση του σώματος. Επίσης, έρπουν ελάχιστα όταν είναι μικρά, έχουν δυσκολία να χειριστούν μικρά αντικείμενα (κουμπιά, μικρά παιχνίδια), τρώνε απρόσεχτα και αποφεύγουν νέες κινητικές δραστηριότητες.

Τι είναι η πράξη ή κινητικός σχεδιασμός;

Πρόκειται για την ικανότητα να σχεδιάζουμε και να εκτελούμε διαφορετικές κινήσεις. Αυτό το σύστημα για να λειτουργήσει σωστά χρειάζεται να δέχεται ακριβείς πληροφορίες από τις αισθήσεις και στη συνέχεια να οργανώνει και να αποκωδικοποιεί αυτές τις πληροφορίες επαρκώς και αποτελεσματικά. Γενικά, δυσλειτουργία στα συστήματα που αναλύσαμε παρουσιάζεται με διάφορες μορφές. Το παιδί μπορεί να αντιδρά υπερβολικά ή ελάχιστα στις αισθητηριακές πληροφορίες. Το επίπεδο δραστηριότητάς του πιθανόν να είναι ασυνήθιστα υψηλό ή χαμηλό, το παιδί δηλαδή μπορεί να είναι σε διαρκή κίνηση ή να κουράζεται πολύ εύκολα. Επίσης σε κάποια παιδιά μπορεί να υπάρχει εναλλαγή ανάμεσα σε αυτές τις δυο ακραίες καταστάσεις. Πολύ συχνά παρουσιάζονται προβλήματα στον συντονισμό της κίνησης, τόσο στις αδρές όσο και στις λεπτές κινήσεις. Μια τέτοια δυσλειτουργία μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα γλωσσικές ελλείψεις και μειωμένη μαθησιακή επίδοση. Στη συμπεριφορά, το παιδί γίνεται παρορμητικό, διασπάται εύκολα η προσοχή του και παρουσιάζει γενική έλλειψη σχεδιασμού. Κάποια παιδιά επίσης μπορεί να έχουν δυσκολία να προσαρμοστούν σε νέες καταστάσεις και να αντιδρούν με θυμό, επιθετικότητα ή απόσυρση. Οι έρευνες δείχνουν ότι προβλήματα αισθητηριακής ολοκλήρωσης παρουσιάζουν άτομα που ανήκουν σε διάφορες ηλικιακές ομάδες καθώς και σε ποικίλα μορφωτικά επίπεδα ή κοινωνικοοικονομικά στρώματα.

Σε ποιες ομάδες απευθύνεται;

Ομάδες που παρουσιάζουν συνήθως διαταραχή της αισθητηριακής ολοκλήρωσης είναι:

  • Βρέφη που έχουν γεννηθεί πρόωρα: Όλο και περισσότερα πρόωρα βρέφη επιβιώνουν σήμερα. Τα παιδιά αυτά έρχονται στον κόσμο έχοντας ένα υπερευαίσθητο νευρικό σύστημα και πολλαπλά παθολογικά προβλήματα. Οι γονείς πρέπει να μάθουν με ποιον τρόπο θα δώσουν στο παιδί τους τις απαραίτητες αισθητηριακές εμπειρίες, με σκοπό την βέλτιστη ανάπτυξή του.
  • Παιδιά με αυτισμό και άλλες αναπτυξιακές διαταραχές: Οι σοβαρές δυσκολίες στην αισθητηριακή επεξεργασία είναι ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα της διαταραχής. Τα παιδιά με αυτισμό αναζητούν ασυνήθιστες ποσότητες συγκεκριμένων ερεθισμάτων και είναι υπερβολικά ευαίσθητα σε άλλα ερεθίσματα. Η βελτίωση της αισθητηριακής επεξεργασίας οδηγεί τα παιδιά αυτά σε πιο αποτελεσματική κοινωνική συναλλαγή.
  • Παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες: Πολλές έρευνες δείχνουν ότι η πλειοψηφία των παιδιών με μαθησιακές δυσκολίες παρόλο που έχουν φυσιολογική νοημοσύνη, είναι πιθανόν να έχουν προβλήματα στην αισθητηριακή ολοκλήρωση. Η πρώιμη παρέμβαση μπορεί να βελτιώσει αυτή τη λειτουργία, μειώνοντας την πιθανότητα σχολικής αποτυχίας.
  • Ατομα με εγκεφαλική βλάβη: Τραύμα στον εγκέφαλο μετά από ατύχημα μπορεί να έχει αντίκτυπο στην αισθητηριακή λειτουργία. Τα άτομα αυτά χρειάζονται θεραπεία που θα τους οδηγήσει στην καλύτερη επανάκτηση των χαμένων αισθήσεων.


Η Αξιολόγηση και Παρέμβαση από Εργοθεραπευτή

Αξιολόγηση και θεραπεία των βασικών αισθητηριακών συστημάτων γίνεται από τον εργοθεραπευτή. Οι βασικοί θεραπευτικοί στόχοι είναι:

  1. Να δώσουμε στο παιδί αισθητηριακές πληροφορίες που βοηθούν στην οργάνωση του κεντρικού νευρικού συστήματος
  2. Να βοηθήσουμε το παιδί στο συντονισμό και έλεγχο της αισθητηριακής πληροφορίας και
  3. Να βοηθήσουμε το παιδί να αναπτύξει μια πιο οργανωμένη αντίδραση στο αισθητηριακό ερέθισμα.


Για παράδειγμα, ένας θεραπευτής μπορεί να τυλίξει ένα παιδί σαν την Mikala, που δε μπορεί να διακρίνει ένα απειλητικό από ένα φιλικό άγγιγμα, σε ένα αφρώδες χαλάκι σαν να είναι σάντουιτς. Ή να τρίψει τα χέρια του παιδιού με διάφορα υλικά όπως μεταξένια μαντίλια, βαμβακερό ύφασμα, σφουγγάρια ή σύρμα. Τα παιδιά μέσα στις ασφαλείς και ευχάριστες συνθήκες της αίθουσας θεραπείας είναι πιο πρόθυμα να δοκιμάσουν δραστηριότητες που κανονικά θα φοβόντουσαν, και στην πραγματικότητα τις βρίσκουν διασκεδαστικές. Με κατάλληλο ρυθμό και με πολλή ενίσχυση ο θεραπευτής καθοδηγεί κάθε παιδί σε ένα πρόγραμμα που είναι σχεδιασμένο με βάση τις ιδιαίτερες ανάγκες του.


Στη συγκεκριμένη θεραπεία της Mikala ο θεραπευτής γύριζε το σώμα της σε ένα δοχείο με ξερά φασόλια και την άφηνε να πηδά σε μεγάλα αφρώδη τούβλα, με σκοπό να προσαρμοστεί το σώμα και ο εγκέφαλος σε μια ποικιλία ερεθισμάτων. Μετά από μόλις οχτώ εβδομάδες, το κλάμα και τα ξεσπάσματα της Mikala σταμάτησαν και ήταν πλέον ένα πολύ πιο ήρεμο και χαρούμενο παιδί. "Το πρώτο πράγμα που θέλει να κάνει τώρα είναι να αγκαλιάζει και να φιλάει όλο τον κόσμο" λέει η μητέρα της.Τώρα, αφιερώνουν 15 λεπτά με δραστηριότητες αισθητηριακές στο σπίτι, και ύστερα η μητέρα της μπορεί να την κάνει μπάνιο, να τη λούσει, να της βουρτσίσει τα δόντια, ακόμη και να της κόψει τα νύχια - δραστηριότητες που παλαιότερα θα ήταν η έναρξη για μια θύελλα από δάκρυα και κραυγές. "Ολόκληρο το πρόσωπο της Mikala φαίνεται πιο ήρεμο μετά από μια θεραπευτική συνεδρία" λέει η μητέρα της. "Είναι σαν να είναι υπερ-φορτωμένη και υπερ-ερεθισμένη και όλη αυτή η πίεση να αδειάζει από μέσα της, αφήνοντας τον αληθινό εαυτό της να λάμπει."

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
Miller-Kuhaneck, Η.,(2006), Home Activities for Children with Sensory Integration Problems, www.SPDnetwork.org
www.sensoryint.com
Hatch-Rasmussen, C, (1995). Sensory Integration,www.autism.org
Mlyniec, Vicky, (2004). The little girl who hated hugs. www.parents.com

Page 7 of 8