Kyriakos Karampatziakis

ΚρανιοΙερή Θεραπεία για Παιδιά


Η γέννηση του παιδιού είναι ένα πρωτόγνωρο ταξίδι. Για την μητέρα και τον πατέρα το ταξίδι αυτό έχει ανάμεικτα τα συναισθήματα της χαράς, της περιέργειας και της αναζήτησης του αγνώστου. για το παιδί μπορεί να περικλείει όλες τις ανταμοιβές αλλά και τους κινδύνους που έρχονται μαζί με μια νέα ζωή. 

Ευτυχώς, για τα μωρά και τα παιδιά σήμερα, υπάρχει μια ευγενής μορφή θεραπευτικού αγγίγματος που μπορεί να τα βοηθήσει να έχουν μια ζωή γεμάτη από υγεία. Αυτή είναι η ΚρανιοΙερή Θεραπεία (CranioSacral Therapy) και μπορεί να βοηθήσει το παιδί σας να ξεπεράσει περιγεννητικές δυσκολίες στην υγεία και να προλάβει νέες δυσκολίες πριν ακόμη παρουσιαστούν.

Η ΚρανιοΙερή Θεραπεία είναι μια θεραπεία με ένα απαλό άγγιγμα 5 γραμμαρίων, που φαίνεται ότι στηρίζει αποτελεσματικά το κεντρικό νευρικό σύστημα έτσι ώστε το σώμα του παιδιού να μπορέσει να αυτο-διορθωθεί και να θεραπευτεί με έναν φυσικό τρόπο. Επειδή το κεντρικό νευρικό σύστημα είναι το κέντρο ελέγχου του σώματος, επηρεάζει όλα τα άλλα συστήματα του σώματος και τη λειτουργία τους. Γι΄αυτό το λόγο προβλήματα εδώ μπορεί να προκαλέσουν ένα ευρύ φάσμα αισθητηριακών, κινητικών ή νευρολογικών διαταραχών.

Υποστηρίζοντας το κεντρικό νευρικό σύστημα και απελευθερώνοντας τους περιορισμούς του σώματος, η ΚρανιοΙερή Θεραπεία έχει αποδεδειγμένα θεραπευτικά αποτελέσματα. Κι επειδή είναι τόσο ήπια, καθόλου επιθετική και πρακτικά χωρίς κανένα ρίσκο, τα παιδιά όλων των ηλικιών μπορούν να ωφεληθούν από αυτή την πραγματική θεραπεία.

Μια τυπική συνεδρία ΚρανιοΙερής Θεραπείας γίνεται σε έναν ήσυχο χώρο με το παιδί να ξαπλώνει ήρεμα σε ένα κρεββάτι για μασάζ ή ακόμη και κατά τη διάρκεια που παίζει. Με τη χρήση ενός ελαφρού αγγίγματος - γενικά περίπου όσο το βάρος ενός κέρματος 10 λεπτών - ο θεραπευτής μπορεί να ψηλαφίσει τον ρυθμό του υγρού που ρέει γύρω από το κεντρικό νευρικό σύστημα με σκοπό να ανιχνεύσει πιθανά προβλήματα. Μετά χρησιμοποιεί λεπτές και επιδέξιες τεχνικές με το χέρι για να ελευθερώσει όποιες εντάσεις μπορεί να επηρεάζουν τον εγκέφαλο ή τον νωτιαίο μυελό του παιδιού.

Μια συνεδρία μπορεί να κρατήσει από 15 λεπτά έως και πάνω από μία ώρα. Το αποτέλεσμα είναι ένα κεντρικό νευρικό σύστημα ελεύθερο από περιορισμούς και ένα σώμα που είναι ικανό να επιστρέψει στα μέγιστα επίπεδα υγείας και λειτουργικότητας.

Παιδικές Καταστάσεις που μπορεί να αποφευχθούν ή να μειωθούν

  • Χρόνια Ωτίτιδα
  • Κολικοί
  • Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής με/χωρίς Υπερκινητικότητα (ΔΕΠ-Υ)
  • Αυτιστικό Φάσμα και Διαταραχές Αισθητηριακής Επεξεργασίας
  • Ανώμαλος Μυικός Τόνος
  • Επιληψίες
  • Στραβισμός, Νυσταγμός και Άλλες Διαταραχές
  • Παλινδρόμηση και Διατροφικές Διαταραχές
  • Εγκεφαλική Παράλυση
  • Ραιβόκρανο και Πλαγιοκεφαλία
  • Μαθησιακές Δυσκολίες, Δυσλεξία
  • Διαταραχές Ομιλίας
  • Σύνδρομο Down και Γενετικές Διαταραχές
  • Προβλήματα Ακοής
  • Υδροκεφαλία
  • Συναισθηματικά Προβλήματα
  • Αδεξιότητα και έλλειψη συντονισμού των κινήσεων
  • Έκπτωση του Ανοσοποιητικού Συστήματος
  • και πολλές άλλες
Monday, 28 January 2013 00:00

Σύνδρομο Asperger

To Σύνδρομο Asperger (AS) είναι μία διαταραχή στο φάσμα του αυτισμού διαταραχή (ASD), η οποία χαρακτηρίζεται από σημαντικές δυσκολίες στην κοινωνική αλληλεπίδραση, μαζί με περιορισμένες και επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές και "στενά" ενδιαφέροντα. Διαφέρει από τις άλλες διαταραχές του φάσματος του αυτισμού επειδή η γλωσσική και η γνωστική ανάπτυξη δεν επηρεάζονται σημαντικά . Αν και δεν απαιτείται για τη διάγνωση, συχνά παρατηρείται σωματική αδεξιότητα και άτυπη (περίεργη, παράξενη) χρήση της γλώσσας.

Το σύνδρομο πήρε το όνομά του από τον αυστριακό παιδίατρο Hans Asperger ο οποίος, το 1944, έκανε μια μελέτη με τα παιδιά που παρακολουθούσε τα οποία δεν διέθεταν δεξιότητες μη λεκτικής επικοινωνίας, είχαν περιορισμένη ενσυναίσθηση με τους συνομηλίκους, και ήταν σωματικά αδέξια. Η σύγχρονη διατύπωση του συνδρόμου Asperger ήρθε το 1981 από την Lorna Wing και πέρασε στις τυποποιημένες διαγνώσεις στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Πολλά ερωτήματα παραμένουν σχετικά με τις πτυχές της διαταραχής. Υπάρχει αμφιβολία για το αν είναι διαφορετική από τον αυτισμό υψηλής λειτουργικότητας. 'Εχει προταθεί η διάγνωση του Asperger να εξαλειφθεί και να αντικατασταθεί από μία διάγνωση της διαταραχής του φάσματος του αυτισμού με κλίμακα σοβαρότητας, που θα γίνει με την έκδοση του DSM-V.

Η ακριβής αιτία είναι άγνωστη. Παρά το γεγονός ότι η έρευνα δείχνει την πιθανότητα μιας γενετικής βάσης, δεν υπάρχει καμία γνωστή γενετική αιτιολογία και οι τεχνικές απεικόνισης του εγκεφάλου δεν έχουν εντοπιστεί μια σαφή κοινή παθολογία. Δεν υπάρχει μία και μοναδική θεραπεία, καθώς η αποτελεσματικότητα κάθε ειδικευμένης παρέμβασης υποστηρίζεται από μόνο περιορισμένα δεδομένα. Η παρέμβαση στοχεύει στη βελτίωση των συμπτωμάτων και της λειτουργικότητας. Ο στυλοβάτης της διαχείρισης είναι η γνωσιακή συμπεριφοριστική θεραπεία, εστιάζοντας στην αντιμετώπιση των ελλειμμάτων στις δεξιότητες επικοινωνίας, τις έμμονες ή τις επαναλαμβανόμενες ρουτίνες και τη σωματική αδεξιότητα. Τα περισσότερα παιδιά βελτιώνονται καθώς ωριμάζουν μέχρι την ενηλικίωσή τους, αλλά οι κοινωνικές και οι επικοινωνιακές δυσκολίες μπορεί να συνεχιστούν. Μερικοί ερευνητές και άνθρωποι με Asperger έχουν υποστηρίξει μια αλλαγή στην νοοτροπία, που αναδεικνύει την άποψη ότι πρόκειται για μια διαφορετικότητα, παρά για μια αναπηρία που πρέπει να αντιμετωπιστεί ή να θεραπευτεί.

Πηγή: http://en.wikipedia.org/wiki/Asperger_syndrome

 

Sunday, 27 January 2013 00:00

Κανόνες της τάξης

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Monday, 31 December 2012 23:15

H Εργοθεραπεία

Η Εργοθεραπεία προάγει την υγεία των ανθρώπων καθιστώντας τους ικανούς να εκτελέσουν σκόπιμες και ουσιαστικές δραστηριότητες. Αυτές περιλαμβάνουν (αλλά δεν περιορίζονται σε αυτές) την εργασία, την ψυχαγωγία, την αυτοφροντίδα, τις δραστηριότητες στο σπίτι αλλά και στην κοινότητα. Οι Εργοθεραπευτές εργάζονται με άτομα, οικογένειες, ομάδες και κοινότητες για να διευκολυνθεί η υγεία και η ευημερία μέσω της συμμετοχής ή την εκ νέου εμπλοκή τους με τη δραστηριότητα. Οι Εργοθεραπευτές ασχολούνται ολοένα και περισσότερο στην αντιμετώπιση των επιπτώσεων των κοινωνικών, πολιτικών και περιβαλλοντικών παραγόντων που συμβάλλουν στον κοινωνικό και επαγγελματικό αποκλεισμό.

Η Παγκόσμια Ομοσπονδία Εργοθεραπευτών δίνει τον εξής ορισμό για την Εργοθεραπεία: "Εργοθεραπεία είναι ένα επάγγελμα που ασχολείται με την προώθηση της υγείας και της ευημερίας μέσω της άσκησης έργου. Ο πρωταρχικός στόχος της Εργοθεραπείας είναι να επιτρέψει στους ανθρώπους να συμμετέχουν στις δραστηριότητες της καθημερινής ζωής . Οι Εργοθεραπευτές πετυχαίνουν αυτό το αποτέλεσμα, βοηθώντας στους ανθρώπους να κάνουν πράγματα που θα ενισχύσουν την ικανότητα συμμετοχή τους ή μετατρέποντας το περιβάλλον για την καλύτερη υποστήριξη της συμμετοχής τους."

Τι είναι η Εργοθεραπεία και πως σχετίζεται με τα παιδιά?

Εργοθεραπεία ορίζεται ως η εφαρμοσμένη επιστήμη που μελετά και χρησιμοποιεί τα ανθρώπινα έργα στους τομείς της αυτοφροντίδας, αξιοποίησης ελεύθερου χρόνου και παραγωγικότητας με στόχο να παρέχει τη δυνατότητα σε άτομα με περιορισμούς στη λειτουργικότητα να εκτελούν τις καθημερινές τους δραστηριότητες στο μέγιστο των δυνατοτήτων τους.

Όπου "έργο" εννοείται κάθε δραστηριότητα της καθημερινής ζωής στην οποία τα άτομα και η κοινωνία προσδίδουν νόημα και αξία.

Έργα, επομένως, είναι καθημερινές δραστηριότητες οι οποίες αντανακλούν πολιτιστικές αξίες, παρέχουν δόμηση στην ανθρώπινη καθημερινότητα και συμπεριλαμβάνουν οτιδήποτε κάνουν οι άνθρωποι για να φροντίσουν τον εαυτό τους (αυτοφροντίδα), να αξιοποιήσουν τον ελεύθερο χρόνο τους (αξιοποίηση ελευθέρου χρόνου) και να συνεισφέρουν στην οικονομική και κοινωνική ζωή της κοινότητας (σχολείο, εργασία, εθελοντισμός, κ.α.).

Η επιστήμη της Εργοθεραπείας, επομένως, συνδέεται άμεσα με τα "έργα" και την εκτέλεση ή την επίδοση εκτέλεσης των έργων (occupational performance).

Στόχος της Εργοθεραπείας και των Εργοθεραπευτών είναι η ενίσχυση της εμπλοκής των ατόμων στα καθημερινά τους έργα (independence in engaging in occupations) (Σ.Ε.Ε. 2005, A.O.T.A. 2007, Crepeau, Cohn & Schell, 2003)

Η Αναπτυξιακή Εργοθεραπεία, επομένως, βοηθά τα παιδιά με δυσκολίες στην πορεία της ανάπτυξής τους να εκτελέσουν επιτυχώς τα καθημερινά τους "έργα" και να βιώνουν, εν συνεχεία, επιτυχώς, τους ρόλους του μαθητή, του φίλου, του αδερφού, κ.α.

Έργα για τα παιδιά είναι :

  • Η αυτοφροντίδα - αυτοεξυπηρέτηση
  • Το σχολείο (παραγωγική δραστηριότητα)
  • Το παιχνίδι & η αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου

Τα προγράμματα Εργοθεραπείας είναι εξατομικευμένα ή ομαδικά, σχεδιάζονται, οργανώνονται και πραγματοποιούνται από εξειδικευμένους Εργοθεραπευτές.

Ποιοί παρακολουθούν τα προγράμματα Εργοθεραπείας;

Παιδιά που ανήκουν στις παρακάτω διαγνωστικές κατηγορίες κρίνεται απαραίτητο από τους Αναπτυξιολόγους, Παιδονευρολόγους, Παιδιάτρους και Παιδοψυχιάτρους να παρακολουθούν Εργοθεραπεία:

  • Νοητική Υστέρηση
  • Εγκεφαλική Παράλυση & άλλες Νευρομυϊκές Παθήσεις
  • Διάχυτες Αναπτυξιακές Διαταραχές & Σύνδρομο Asperger
  • Αισθητηριακές Διαταραχές (Μειωμένη όραση & Τύφλωση, Βαρηκοΐα & Κώφωση)
  • Διαταραχές Ελλειμματικής Προσοχής με ή χωρίς Υπερκινητικότητα (Δ.Ε.Π. & Δ.Ε.Π.Υ.)
  • Διάφορα Σύνδρομα (Down, Angelman, Prader-Willi, Rett, κ.α. )
  • Ειδικές Μαθησιακές Δυσκολίες (π.χ. Δυσλεξία, Δυσγραφία, Δυσαριθμησία)
  • Δυσλειτουργία στην Αισθητηριακή Ολοκλήρωση
  • Συναισθηματικές Διαταραχές (Αγχος, Φοβίες, Επιθετική Συμπεριφορά, κ.α.)
  • Συνύπαρξη δύο ή και περισσοτέρων διαγνώσεων (π.χ. νοητική υστέρηση & εγκεφαλική παράλυση)

Προγράμματα Εργοθεραπείας και Πρώιμης Παρέμβασης παρακολουθούν και παιδιά που δεν ανήκουν σε καμία από τις παραπάνω διαγνώσεις ωστόσο εμφανίζουν ανησυχητικές ενδείξεις στην βρεφική και προσχολική ηλικία (π.χ. αδεξιότητα, παρορμητικότητα, δυσκολίες στην Αυτοϋπηρέτηση, δυσκολίες ένταξης σε ομάδα) και στοιχεία αποδιοργάνωσης στην σχολική ηλικία (π.χ. προβλήματα συγκέντρωσης, δυσκολίες Αδρού και Λεπτού Συντονισμού, Χωροχρονικό αποπροσανατολισμό, ελλιπή κοινωνικότητα).

Οι Εργοθεραπευτές χρησιμοποιούν προσεκτική ανάλυση των φυσικών, περιβαλλοντικών, ψυχοκοινωνικών, πνευματικών, ψυχικών, πολιτικών και πολιτιστικών παραγόντων για τον εντοπισμό των εμποδίων στην εκτέλεση έργου. Η Εργοθεραπεία αντλεί την ανάπτυξη των γνώσεων της από τον χώρο της ιατρικής, της ψυχολογίας, της κοινωνιολογίας, της ανθρωπολογίας, καθώς και από πολλές άλλες ειδικότητες.
Πηγή: http://en.wikipedia.org/wiki/Occupational_therapy http://www.agogitoulogou.gr

 

 

 

Monday, 31 December 2012 20:21

CV in English

 

Technological Educational Institute (T.E.I.) of Athens, School of HealthCare Professions, Department of Occupational Therapy, on 12/02/1999 , # 549, with the degree: Excellent 8,82

"Για κάποια παιδιά με διαταραχή της αισθητηριακής ολοκλήρωσης,
κάθε χάδι μπορεί να μοιάζει με χαστούκι,
κάθε αγκαλιά να είναι ένα σκληρό βασανιστήριο,
και η ζωή σαν το τρενάκι του λούνα παρκ γεμάτη από δυσάρεστες εμπειρίες."

Στην τρυφερή ηλικία των 2, η Mikala Sobel υπέφερε από ένα ακατανίκητο άγχος. "Δε μπορούσα να την πάρω μαζί μου για ψώνια ή στον παιδότοπο" λέει η Jill, η μητέρα της. "Η Mikala μισούσε το πλήθος. Αν κάποιος έπεφτε πάνω της, γινόταν τελείως υστερική." Ακόμη και στο σπίτι το μικρό κορίτσι σιχαινόταν το παραμικρό άγγιγμα. Ορισμένα πράγματα, όπως να βουρτσίσει τα δόντια της ή να πλύνει το πρόσωπό της, την έβγαζαν εκτός ορίων, και δεν άφηνε κανέναν να την ακουμπά παρά μόνο τους γονείς της. "Μια φορά την αφήσαμε με την baby-sitter και όταν γυρίσαμε μετά από 2 ώρες ήταν σχεδόν λυπόθυμη από το κλάμα" θυμάται η μαμά. Μετά από έρευνα για την κατάσταση της μικρής άκουσε για πρώτη φορά τον όρο "διαταραχή της αισθητηριακής ολοκλήρωσης".

Τι είναι;

Η αισθητηριακή ολοκλήρωση είναι μια εγγενής νευροβιολογική διαδικασία που αφορά την ολοκλήρωση και αποκωδικοποίηση του αισθητηριακού ερεθίσματος στον εγκέφαλο. Σε αντίθεση η δυσλειτουργία της αισθητηριακής ολοκλήρωσης είναι μια διαταραχή κατά την οποία τα αισθητηριακά δεδομένα δεν οργανώνονται κατάλληλα στον εγκέφαλο και αυτό μπορεί να προκαλέσει διάφορα προβλήματα στην ανάπτυξη, στην επεξεργασία της πληροφορίας και στη συμπεριφορά του ατόμου. Η Dr. A. Jean Ayres ανέπτυξε τη γενική θεωρία της αισθητηριακής ολοκλήρωσης και της θεραπείας μέσα από μελέτες στις νευροεπιστήμες και από μελέτες της σωματικής και νευρομυικής ανάπτυξης.

Σε ποιες αισθήσεις αναφέρεται;

Η αισθητηριακή ολοκλήρωση εστιάζεται κυρίως σε τρεις βασικές αισθήσεις, την απτική, την αιθουσαία και την ιδιοδεκτική. Η διασύνδεσή τους αρχίζει να σχηματίζεται πριν τη γέννηση και συνεχίζει να αναπτύσσεται καθώς το άτομο ωριμάζει και αλληλεπιδρά με το περιβάλλον του. Οι τρεις αισθήσεις δεν συνδέονται μόνο μεταξύ τους αλλά και με τις υπόλοιπες αισθήσεις στον εγκέφαλο. Αν και οι τρεις αυτές αισθήσεις είναι λιγότερο γνωστές από την όραση και την ακοή είναι πολύ σημαντικές στη ζωή μας. Βασικά μας επιτρέπουν να αντιλαμβανόμαστε, να αποτυπώνουμε και να αντιδράμε σε διαφορετικά ερεθίσματα στο περιβάλλον μας.

Τι ξέρουμε για την Αφή;

Το απτικό σύστημα περιλαμβάνει νεύρα κάτω από την επιφάνεια του δέρματος που στέλνουν πληροφορίες στον εγκέφαλο. Αυτές οι πληροφορίες αφορούν την αφή, τον πόνο, τη θερμότητα και την πίεση. Ο ρόλος τους είναι πολύ σημαντικός για την αντίληψη του περιβάλλοντος καθώς και για τις αυτόματες αντιδράσεις επιβίωσης. Όταν ένα παιδί έχει δυσλειτουργία του απτικού συστήματος μπορεί να αποφεύγει τη σωματική επαφή, να αρνείται να φάει τροφές με συγκεκριμένη «υφή» καθώς και να φορέσει ρούχα από συγκεκριμένα υφάσματα, να παραπονιέται όταν του πλένουν τα μαλλιά ή το πρόσωπο, να αποφεύγει να λερώσει τα χέρια του (πχ. με κόλλα, άμμο, λάσπη, δακτυλομπογιά) και να χρησιμοποιεί μόνο τις άκρες των δακτύλων για να χειριστεί αντικείμενα αντί για ολόκληρο το χέρι. Ένα δυσλειτουργικό απτικό σύστημα μπορεί να οδηγήσει σε λανθασμένη αντίληψη της επαφής ή του πόνου (υπερευαισθησία ή υπαισθησία)
και να οδηγήσει ένα παιδί στην αυτοπροκαλούμενη απομόνωση, τη γενική υπερδιέγερση, τη διάσπαση της προσοχής και την υπερκινητικότητα.

Τι είναι η Απτική Αμυντικότητα;

Η απτική αμυντικότητα είναι μια κατάσταση στην οποία το άτομο είναι υπερβολικά ευαίσθητο στο απλό άγγιγμα. Θεωρητικά, όταν το απτικό σύστημα είναι ανώριμο και λειτουργεί ακατάλληλα, αφύσικα νευρικά ερεθίσματα στέλνονται στο φλοιό του εγκεφάλου και επηρεάζουν άλλες εγκεφαλικές λειτουργίες. Αυτό με τη σειρά του έχει ως συνέπεια ο εγκέφαλος να δέχεται υπερβολικά ερεθίσματα και να έχει υπερδραστηριότητα, η οποία ούτε μπορεί να μειωθεί ούτε να οργανωθεί. Αυτού του τύπου η υπερ-ευαισθητοποίηση στον εγκέφαλο μπορεί να προκαλέσει δυσκολία σε ένα άτομο να οργανώσει τη συμπεριφορά του και να συγκεντρωθεί και τελικώς μπορεί να οδηγήσει σε αρνητική συναισθηματική αντίδραση στα αγγίγματα.

Τι είναι το Αιθουσαίο Σύστημα;

Το αιθουσαίο σύστημα αναφέρεται σε δομές στο έσω αυτί (λαβύρινθος) που ανιχνεύουν την κίνηση και αλλαγές στη θέση της κεφαλής. Για παράδειγμα, το αιθουσαίο σύστημα «λέει» αν το κεφάλι μας είναι όρθιο ή σε πλάγια θέση (ακόμη και με τα μάτια μας κλειστά). Δυσλειτουργία σε αυτό το σύστημα φαίνεται με δύο τρόπους. Κάποια παιδιά μπορεί να είναι υπερευαίσθητα στα αιθουσαία ερεθίσματα και παρουσιάζουν φοβίες σε κινητικές δραστηριότητες (πχ. κούνιες, τσουλήθρες, ράμπες, κατηφόρες ή ανηφόρες). Μπορεί επίσης να έχουν δυσκολία να σκαρφαλώσουν ή να κατέβουν σκάλες, ή να αποφεύγουν να περπατήσουν και να συρθούν σε ασταθείς ή κεκλιμένες επιφάνειες. Παρουσιάζουν δηλαδή
φόβο στο χώρο. Γενικότερα αυτά τα παιδιά φαίνονται να είναι αδέξια. Στο άλλο άκρο, το παιδί μπορεί από μόνο του να αναζητά πολύ έντονες αισθητηριακές εμπειρίες όπως να στροβιλίζεται, να πηδάει ή να γυρίζει γύρω-γύρω. Το παιδί αυτό παρουσιάζει συμπτώματα υπαισθησίας του αιθουσαίου συστήματος, γι΄ αυτό προσπαθεί διαρκώς να δίνει ερεθίσματα στο αιθουσαίο σύστημα.

Τι είναι το Ιδιοδεκτικό Σύστημα;

Το ιδιοδεκτικό σύστημα αφορά τους μύες, τις αρθρώσεις και τους τένοντες που παρέχουν στο άτομο την ασυνείδητη αντίληψη της θέσης του σώματος στο χώρο. Όταν η ιδιοδεκτικότητα λειτουργεί επαρκώς η θέση του σώματος προσαρμόζεται αυτόματα σε διαφορετικές καταστάσεις. Για παράδειγμα, το ιδιοδεκτικό σύστημα είναι υπεύθυνο να δώσει στο σώμα τα απαραίτητα σήματα για να καθίσουμε σωστά σε μια καρέκλα ή για να κατέβουμε από το πεζοδρόμιο. Επίσης μας επιτρέπει να χειριστούμε αντικείμενα χρησιμοποιώντας επιδέξιες κινήσεις των χεριών, όπως να γράψουμε με μολύβι, να πιάσουμε το κουτάλι για να φάμε σούπα ή να κουμπώσουμε το πουκάμισο. Τα άτομα με δυσλειτουργία του ιδιοδεκτικού συστήματος συνήθως έχουν αδεξιότητα, μια τάση να πέφτουν, έλλειψη της αντίληψης της θέσης του σώματος στο χώρο ή περίεργη στάση του σώματος. Επίσης, έρπουν ελάχιστα όταν είναι μικρά, έχουν δυσκολία να χειριστούν μικρά αντικείμενα (κουμπιά, μικρά παιχνίδια), τρώνε απρόσεχτα και αποφεύγουν νέες κινητικές δραστηριότητες.

Τι είναι η πράξη ή κινητικός σχεδιασμός;

Πρόκειται για την ικανότητα να σχεδιάζουμε και να εκτελούμε διαφορετικές κινήσεις. Αυτό το σύστημα για να λειτουργήσει σωστά χρειάζεται να δέχεται ακριβείς πληροφορίες από τις αισθήσεις και στη συνέχεια να οργανώνει και να αποκωδικοποιεί αυτές τις πληροφορίες επαρκώς και αποτελεσματικά. Γενικά, δυσλειτουργία στα συστήματα που αναλύσαμε παρουσιάζεται με διάφορες μορφές. Το παιδί μπορεί να αντιδρά υπερβολικά ή ελάχιστα στις αισθητηριακές πληροφορίες. Το επίπεδο δραστηριότητάς του πιθανόν να είναι ασυνήθιστα υψηλό ή χαμηλό, το παιδί δηλαδή μπορεί να είναι σε διαρκή κίνηση ή να κουράζεται πολύ εύκολα. Επίσης σε κάποια παιδιά μπορεί να υπάρχει εναλλαγή ανάμεσα σε αυτές τις δυο ακραίες καταστάσεις. Πολύ συχνά παρουσιάζονται προβλήματα στον συντονισμό της κίνησης, τόσο στις αδρές όσο και στις λεπτές κινήσεις. Μια τέτοια δυσλειτουργία μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα γλωσσικές ελλείψεις και μειωμένη μαθησιακή επίδοση. Στη συμπεριφορά, το παιδί γίνεται παρορμητικό, διασπάται εύκολα η προσοχή του και παρουσιάζει γενική έλλειψη σχεδιασμού. Κάποια παιδιά επίσης μπορεί να έχουν δυσκολία να προσαρμοστούν σε νέες καταστάσεις και να αντιδρούν με θυμό, επιθετικότητα ή απόσυρση. Οι έρευνες δείχνουν ότι προβλήματα αισθητηριακής ολοκλήρωσης παρουσιάζουν άτομα που ανήκουν σε διάφορες ηλικιακές ομάδες καθώς και σε ποικίλα μορφωτικά επίπεδα ή κοινωνικοοικονομικά στρώματα.

Σε ποιες ομάδες απευθύνεται;

Ομάδες που παρουσιάζουν συνήθως διαταραχή της αισθητηριακής ολοκλήρωσης είναι:

  • Βρέφη που έχουν γεννηθεί πρόωρα: Όλο και περισσότερα πρόωρα βρέφη επιβιώνουν σήμερα. Τα παιδιά αυτά έρχονται στον κόσμο έχοντας ένα υπερευαίσθητο νευρικό σύστημα και πολλαπλά παθολογικά προβλήματα. Οι γονείς πρέπει να μάθουν με ποιον τρόπο θα δώσουν στο παιδί τους τις απαραίτητες αισθητηριακές εμπειρίες, με σκοπό την βέλτιστη ανάπτυξή του.
  • Παιδιά με αυτισμό και άλλες αναπτυξιακές διαταραχές: Οι σοβαρές δυσκολίες στην αισθητηριακή επεξεργασία είναι ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα της διαταραχής. Τα παιδιά με αυτισμό αναζητούν ασυνήθιστες ποσότητες συγκεκριμένων ερεθισμάτων και είναι υπερβολικά ευαίσθητα σε άλλα ερεθίσματα. Η βελτίωση της αισθητηριακής επεξεργασίας οδηγεί τα παιδιά αυτά σε πιο αποτελεσματική κοινωνική συναλλαγή.
  • Παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες: Πολλές έρευνες δείχνουν ότι η πλειοψηφία των παιδιών με μαθησιακές δυσκολίες παρόλο που έχουν φυσιολογική νοημοσύνη, είναι πιθανόν να έχουν προβλήματα στην αισθητηριακή ολοκλήρωση. Η πρώιμη παρέμβαση μπορεί να βελτιώσει αυτή τη λειτουργία, μειώνοντας την πιθανότητα σχολικής αποτυχίας.
  • Ατομα με εγκεφαλική βλάβη: Τραύμα στον εγκέφαλο μετά από ατύχημα μπορεί να έχει αντίκτυπο στην αισθητηριακή λειτουργία. Τα άτομα αυτά χρειάζονται θεραπεία που θα τους οδηγήσει στην καλύτερη επανάκτηση των χαμένων αισθήσεων.


Η Αξιολόγηση και Παρέμβαση από Εργοθεραπευτή

Αξιολόγηση και θεραπεία των βασικών αισθητηριακών συστημάτων γίνεται από τον εργοθεραπευτή. Οι βασικοί θεραπευτικοί στόχοι είναι:

  1. Να δώσουμε στο παιδί αισθητηριακές πληροφορίες που βοηθούν στην οργάνωση του κεντρικού νευρικού συστήματος
  2. Να βοηθήσουμε το παιδί στο συντονισμό και έλεγχο της αισθητηριακής πληροφορίας και
  3. Να βοηθήσουμε το παιδί να αναπτύξει μια πιο οργανωμένη αντίδραση στο αισθητηριακό ερέθισμα.


Για παράδειγμα, ένας θεραπευτής μπορεί να τυλίξει ένα παιδί σαν την Mikala, που δε μπορεί να διακρίνει ένα απειλητικό από ένα φιλικό άγγιγμα, σε ένα αφρώδες χαλάκι σαν να είναι σάντουιτς. Ή να τρίψει τα χέρια του παιδιού με διάφορα υλικά όπως μεταξένια μαντίλια, βαμβακερό ύφασμα, σφουγγάρια ή σύρμα. Τα παιδιά μέσα στις ασφαλείς και ευχάριστες συνθήκες της αίθουσας θεραπείας είναι πιο πρόθυμα να δοκιμάσουν δραστηριότητες που κανονικά θα φοβόντουσαν, και στην πραγματικότητα τις βρίσκουν διασκεδαστικές. Με κατάλληλο ρυθμό και με πολλή ενίσχυση ο θεραπευτής καθοδηγεί κάθε παιδί σε ένα πρόγραμμα που είναι σχεδιασμένο με βάση τις ιδιαίτερες ανάγκες του.


Στη συγκεκριμένη θεραπεία της Mikala ο θεραπευτής γύριζε το σώμα της σε ένα δοχείο με ξερά φασόλια και την άφηνε να πηδά σε μεγάλα αφρώδη τούβλα, με σκοπό να προσαρμοστεί το σώμα και ο εγκέφαλος σε μια ποικιλία ερεθισμάτων. Μετά από μόλις οχτώ εβδομάδες, το κλάμα και τα ξεσπάσματα της Mikala σταμάτησαν και ήταν πλέον ένα πολύ πιο ήρεμο και χαρούμενο παιδί. "Το πρώτο πράγμα που θέλει να κάνει τώρα είναι να αγκαλιάζει και να φιλάει όλο τον κόσμο" λέει η μητέρα της.Τώρα, αφιερώνουν 15 λεπτά με δραστηριότητες αισθητηριακές στο σπίτι, και ύστερα η μητέρα της μπορεί να την κάνει μπάνιο, να τη λούσει, να της βουρτσίσει τα δόντια, ακόμη και να της κόψει τα νύχια - δραστηριότητες που παλαιότερα θα ήταν η έναρξη για μια θύελλα από δάκρυα και κραυγές. "Ολόκληρο το πρόσωπο της Mikala φαίνεται πιο ήρεμο μετά από μια θεραπευτική συνεδρία" λέει η μητέρα της. "Είναι σαν να είναι υπερ-φορτωμένη και υπερ-ερεθισμένη και όλη αυτή η πίεση να αδειάζει από μέσα της, αφήνοντας τον αληθινό εαυτό της να λάμπει."

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
Miller-Kuhaneck, Η.,(2006), Home Activities for Children with Sensory Integration Problems, www.SPDnetwork.org
www.sensoryint.com
Hatch-Rasmussen, C, (1995). Sensory Integration,www.autism.org
Mlyniec, Vicky, (2004). The little girl who hated hugs. www.parents.com

Saturday, 29 December 2012 20:00

Τί είναι αυτισμός

Τι είναι ο Αυτισμός


 

Ο αυτισμός είναι μια διαταραχή της ανάπτυξης του νευρικού συστήματος που χαρακτηρίζεται από διαταραχή της κοινωνικής αλληλεπίδρασης και επικοινωνίας , καθώς και από την περιορισμένη και επαναλαμβανόμενη συμπεριφορά Αυτά τα σημάδια εμφανίζονται πριν την ηλικία των τριών ετών. Ο αυτισμός επηρεάζει την επεξεργασία πληροφοριών στον εγκέφαλο αλλάζοντας τον τρόπο με τον οποία τα νευρικά κύτταρα και οι συνάψεις τους συνδέονται και οργανώνονται. Ο τρόπος με τον οποίο συμβαίνει αυτό, δεν είναι καλά κατανοητός. Πρόκειται για μία από τις τρεις αναγνωρισμένες διαταραχές στο φάσμα του αυτισμού (ASD), ενώ οι άλλες δύο είναι το σύνδρομο Asperger , όπου υπάρχουν καθυστερήσεις στην γνωστική ανάπτυξη και στο λόγο, καθώς και η Διάχυτη Αναπτυξιακή Διαταραχή- Μη Προσδιοριζόμενη Αλλιώς (κοινώς ΔΑΔ-ΜΠΑ ή PDD-NOS στα αγγλικά), η οποία διαγιγνώσκεται όταν δεν πληρούνται όλα τα κριτήρια για τον Αυτισμό ή το Σύνδρομο Asperger.

Ο αυτισμός έχει ισχυρή γενετική βάση, αν και η γενετική του αυτισμού είναι πολύπλοκη και είναι ασαφές κατά πόσον οι διαταραχές του φάσματος του αυτισμού εξηγείται περισσότερο από σπάνιες μεταλλάξεις ή από σπάνιους συνδυασμούς των κοινών γενετικών παραλλαγών. Σε σπάνιες περιπτώσεις, ο αυτισμός είναι στενά συνδεδεμένος με παράγοντες που προκαλούν γενετικές ανωμαλίες . Υπάρχουν πολλές αντιπαραθέσεις γύρω από άλλα προτεινόμενα περιβαλλοντικά αίτια , όπως τα βαρέα μέταλλα , τα φυτοφάρμακα ή τα εμβόλια για τις παιδικές ασθένειες. Η υπόθεση για τα εμβόλιο είναι βιολογικά αναληθής και δεν έχει αξιόπιστες επιστημονικές αποδείξεις (ΣτΜ. Έχει καταρριφθεί πρόσφατα σε ανώτατο δικαστήριο για την συγκεκριμένη υπόθεση). Η εμφάνιση του αυτισμού είναι περίπου 1 - 2 ανά 1.000 άτομα, η εμφάνιση των διαταραχών του φάσματος του αυτισμού είναι περίπου 6 άτομα στα 1.000 (ή 1 στα 150), με την αναλογία αγόρια:κορίτσια να είναι περίπου 4 προς 1. Ο αριθμός των ατόμων που διαγνώστηκαν με αυτισμό έχει αυξηθεί δραματικά από το 1980 και μετά. Αυτό οφείλεται εν μέρει στην εξέλιξη της διαγνωστικής διαδικασίας. Το ερώτημα κατά πόσον η συχνότητα εμφάνισης έχει αυξηθεί πραγματικά, παραμένει άλυτο.

Οι γονείς παρατηρούν συνήθως τα συμπτώματα κατά τα πρώτα δύο χρόνια της ζωής του παιδιού τους. Τα σημάδια συνήθως εμφανίζονται σταδιακά, αλλά σε κάποια αυτιστικά παιδιά αρχικά η ανάπτυξή τους είναι κανονική και στη συνέχεια η ανάπτυξη τους μένει στάσιμη ή υποχωρεί σε πιο ανώριμα στάδια. Αν και η πρώιμη συμπεριφοριστική ή γνωστική παρέμβαση μπορεί να βοηθήσει τα αυτιστικά παιδιά να αποκτήσουν δεξιότητες αυτοφροντίδας και κοινωνικές - επικοινωνιακές δεξιότητες, δεν υπάρχει καμία θεραπεία. Δεν υπάρχουν πολλά άτομα με αυτισμό που ζουν ανεξάρτητα μετά τη συμπλήρωση της ενηλικίωσης, αν και μερικοί το έχουν καταφέρει. Έχει αναπτυχθεί μία αυτιστική κουλτούρα, με κάποια άτομα να αναζητούν θεραπεία και άλλοι να πιστεύουν ότι ο αυτισμός θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως μια διαφορετικότητα και όχι ως μια διαταραχή.

Πηγή: http://en.wikipedia.org/wiki/Pervasive_developmental_disorder

Page 7 of 7